22 เมษายน 2544 วันคุ้มครองโลก
เป็นวันแรกที่ผมได้มาวัดพระธรรมกายตามคำเชิญชวนของพี่ท่านหนึ่ง ซึ่งต้องขอบคุณพี่ท่านนี้เป็นอย่างมากที่ทำให้ผมได้มีโอกาสมาวัด
วันนั้นเป็นวันบุญใหญ่ของวัดพระธรรมกาย คนเยอะมากพื้นที่นั่งของสภาธรรมกายสากลเต็มไปด้วยผู้คน แต่ก็แปลกครับมันไม่มีความวุ่นวายเลย ในช่วงที่ยังไม่ได้ปฎิบัติธรรม และในช่วงปฎิบัติธรรมก็เงียบมาก
แล้วเวลาที่ทำให้ผมอยากมาวัดอีกก็มาถึง คือเมื่อหลวงพ่อธัมมชโยมานำนั่งสมาธิ เสียงท่านนุ่มนวล ฟังแล้วเกิดความสงบขึ้นมาเลย ผมก็นั่งตามที่เสียงของหลวงพ่อ แต่มีแปลกคือผมรู้สึกคุ้นเคยมาก (ซึ่งเดิมผมเคยนั่งสมาธิมาก่อนตั้งแต่สมัยเรียน ตามวิธีพุทโธบ้าง,ยุบหนอพองหนอบ้าง ไม่เคยได้ยินวิธี สัมมา อะระหังมาก่อน และก็หยุดทำสมาธิไปหลังจากได้ทำงาน)
นั่งไปสักพักหนึ่ง ขาผมรู้ว่าขาชาอย่างมากจนทนเกือบไม่ไหว ผมมารู้ภายหลังว่าเป็นเพราะท่านั่งของผมมันไม่สบายตัวเกร็งตัว และใจมันไม่ได้ตั้งในจุดที่ควรอยู่คือ ศูนย์กลางกาย ฐานที่ 7 แต่ผมก็อดทนเอาแล้วเริ่มทำตามขั้นตอนที่หลวงพ่อสอนใหม่ สักพักขาที่ชามันหายชาคือไม่รู้สึกว่าชา เพราะขามันหายไป รวมถึงร่างกายส่วนอื่นด้วย เหลือแต่ความรู้สึกว่าใจของเราอยู่ในความว่างเปล่า แล้วมีความรู้สึกสงบ ปิติใจ มันบอกไม่ถูกเหมือน แต่รู้สึกดีมากๆ
ซึ่งจากการมาวัดในวันนั้น เป็นจุดเริ่มต้นให้ผมมาวัดธรรมกาย ทุกอาทิตย์ต้นเดือน และสวดอภิธรรมคุณยายอาจารย์ ในตอนเย็นเกือบทุกวัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น