ผมเกิดที่จังหวัดอุดร พ่อแม่เป็นครู และมีหมู่ญาติเป็นชาวนา ผมจะเล่าเรื่องราวของผมว่า ทำไมถึงได้รักพระพุทธศาสนา
ช่วงประมาณปี 2541-2 ผมได้ทำงานในบริษัท ที่คิดว่ามั่นคงแน่ ไม่ต้องไปไหนแล้ว กะจะทำจนเกษียณ แต่ก็มีเหตุทำให้ต้องทุกข์เมื่อเราไม่ถูกใจหัวหน้าของเรา ขนาดว่าเวลาเรามาทำงานเหมือนคนเป็นโรคจิตอ่อนๆ คือทุกข์มาตั้งแต่ออกจากบ้านเลย คิดว่าวันนี้จะโดนบ่นเรื่องอะไร จนไม่อยากมาทำงาน ลาป่วยบ่อยมาก เป็นอย่างนี้เกือบ 2 ปี
เป็นข้อพิสูจน์พุทธพจน์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เรื่องโลกธรรม 8 ประการ คือ
มีลาภได้ -ก็เสื่อมได้
มียศ -ก็เสื่อมยศได้
มีคนสรรเสริญ -มีคนนินทา
มีสุข -มีทุกข์
"ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นของคู่โลก"
เมื่อพบทุกข์ก็พยายามที่จะหาทางออก ในช่วงนั้นน้องชายแนะนำให้ไปหาคนทรงหลวงปู่สด แต่ไม่ได้คิดจะไปทำร้ายหัวหน้านะ เพียงอยากให้เค้ารักเราเท่านั้น เสียทั้งเวลาและเงินทองมากอยู่ แต่ก็ไม่พ้นทุกข์ ยังเหมือนเดิม
โดยนิสัยของผมแล้วเวลามีทุกข์ จะไม่เล่าให้ใครฟัง เพราะคิดว่าเราทุกข์คนเดียวพอแล้ว ไม่ต้องการให้คนอื่นมาทุกข์กับเราด้วย จนอยู่มาวันหนึ่งผมสุดจะทนกับความทุกข์นี้แล้ว จึงเล่าให้แม่ผมฟัง ซึ่งเป็นคำแนะนำที่มีคุณค่ากับผมมากครับ เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตจุดหนึ่งทีเดียว "แม่บอกผมว่า ลูกไปตักบาตรทุกวันนะ และกรวดน้ำให้หัวหน้านะโดยตอนกรวดน้ำก็ขอให้ด้วยบุญนี้ ขอให้หัวหน้ามีความสุข แข็งแรง มีความเจริญรุ่งเรือง" ซึ่งในวันแรกๆ ทำใจได้ยากมากครับแต่ก็ทำได้ครับ ทำไปประมาณ 1 เดือน ก็มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น ผมได้ถูกย้ายให้ไปทำงานกับบริษัทอื่น ที่เป็นบริษัทในเครือฯ วันไหนที่มาเจอหัวหน้าท่านนี้ผมสามารถยกมือไหว้ และถามไถ่เค้าได้อย่างไม่รู้สึกว่าเคยรู้สึกไม่ดีต่อกัน มันแปลกดีนะ
หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มาได้ ทำให้ผมมีความศรัทธาในเรื่องบุญ เพราะเห็นผลของการทำบุญ ทำให้ผมรักในการทำบุญ และรักในพระพุทธศาสนาที่มีคำสอนดีๆ และนำมาใช้ในการดำเนินชีวิตได้จริงๆทำให้ผมมีความสุขมากขึ้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น