ลำดับที่มา ที่ไป รถโบราณ
สมเด็จช่วง!
ในเมื่ออู่และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องใน
ขั้นตอนของการประกอบรถ
ทำผิดกฏหมาย หลีกเลี่ยงภาษี
มีการปลอมเอกสาร
จน เจ้าหน้าที่รัฐ เองก็ยังหลงเชื่อ
และออกเอกสารทางราชการให้ครบถ้วน
เมื่อรถโอนกรรมสิทธิ์ เป็นของสมเด็จช่วง
จึงเป็นรถที่ได้รับการจดทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฏหมาย
โดยเจ้าหน้าที่กรมการขนส่งทางบก!
ซึ่งแม้แต่เจ้าหน้าที่รัฐเองก็ยังไม่ทราบ
แล้ว พระ! ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
ทั้งขั้นตอนการนำเข้า หาอะไหล่
ประกอบรถยนต์ ไปจนถึงการเสียภาษีสรรพสามิตทั้งขั้นตอนการนำเข้า หาอะไหล่ประกอบรถยนต์ ไปจนถึงการเสียภาษีสรรพสามิตและการจดทะเบียนรถ
จะมีความผิดได้อย่างไร...???
พระแป๊ะเอง ก็เป็นเพียงผู้ว่าจ้าง
และตาม พรบ.สรรพสามิตรถที่ผิดกฏหมาย ผู้ซื้อจะมีความผิดก็ต่อเมื่อ
"ต้องรู้!" ว่ารถคันนั้นผิดกฏหมาย...
แต่พระไม่รู้ เจ้าหน้าที่รัฐก็ไม่รู้
คนที่รู้คือนายชลัช และ อู่!!
ถามอีกครั้ง!! แล้ว "สมเด็จช่วง" จะผิดได้อย่างไร!!!!??
22 เมษายน 2544 วันคุ้มครองโลก
เป็นวันแรกที่ผมได้มาวัดพระธรรมกายตามคำเชิญชวนของพี่ท่านหนึ่ง ซึ่งต้องขอบคุณพี่ท่านนี้เป็นอย่างมากที่ทำให้ผมได้มีโอกาสมาวัด
วันนั้นเป็นวันบุญใหญ่ของวัดพระธรรมกาย คนเยอะมากพื้นที่นั่งของสภาธรรมกายสากลเต็มไปด้วยผู้คน แต่ก็แปลกครับมันไม่มีความวุ่นวายเลย ในช่วงที่ยังไม่ได้ปฎิบัติธรรม และในช่วงปฎิบัติธรรมก็เงียบมาก
แล้วเวลาที่ทำให้ผมอยากมาวัดอีกก็มาถึง คือเมื่อหลวงพ่อธัมมชโยมานำนั่งสมาธิ เสียงท่านนุ่มนวล ฟังแล้วเกิดความสงบขึ้นมาเลย ผมก็นั่งตามที่เสียงของหลวงพ่อ แต่มีแปลกคือผมรู้สึกคุ้นเคยมาก (ซึ่งเดิมผมเคยนั่งสมาธิมาก่อนตั้งแต่สมัยเรียน ตามวิธีพุทโธบ้าง,ยุบหนอพองหนอบ้าง ไม่เคยได้ยินวิธี สัมมา อะระหังมาก่อน และก็หยุดทำสมาธิไปหลังจากได้ทำงาน)
นั่งไปสักพักหนึ่ง ขาผมรู้ว่าขาชาอย่างมากจนทนเกือบไม่ไหว ผมมารู้ภายหลังว่าเป็นเพราะท่านั่งของผมมันไม่สบายตัวเกร็งตัว และใจมันไม่ได้ตั้งในจุดที่ควรอยู่คือ ศูนย์กลางกาย ฐานที่ 7 แต่ผมก็อดทนเอาแล้วเริ่มทำตามขั้นตอนที่หลวงพ่อสอนใหม่ สักพักขาที่ชามันหายชาคือไม่รู้สึกว่าชา เพราะขามันหายไป รวมถึงร่างกายส่วนอื่นด้วย เหลือแต่ความรู้สึกว่าใจของเราอยู่ในความว่างเปล่า แล้วมีความรู้สึกสงบ ปิติใจ มันบอกไม่ถูกเหมือน แต่รู้สึกดีมากๆ
ซึ่งจากการมาวัดในวันนั้น เป็นจุดเริ่มต้นให้ผมมาวัดธรรมกาย ทุกอาทิตย์ต้นเดือน และสวดอภิธรรมคุณยายอาจารย์ ในตอนเย็นเกือบทุกวัน
ผมเกิดที่จังหวัดอุดร พ่อแม่เป็นครู และมีหมู่ญาติเป็นชาวนา ผมจะเล่าเรื่องราวของผมว่า ทำไมถึงได้รักพระพุทธศาสนา
ช่วงประมาณปี 2541-2 ผมได้ทำงานในบริษัท ที่คิดว่ามั่นคงแน่ ไม่ต้องไปไหนแล้ว กะจะทำจนเกษียณ แต่ก็มีเหตุทำให้ต้องทุกข์เมื่อเราไม่ถูกใจหัวหน้าของเรา ขนาดว่าเวลาเรามาทำงานเหมือนคนเป็นโรคจิตอ่อนๆ คือทุกข์มาตั้งแต่ออกจากบ้านเลย คิดว่าวันนี้จะโดนบ่นเรื่องอะไร จนไม่อยากมาทำงาน ลาป่วยบ่อยมาก เป็นอย่างนี้เกือบ 2 ปี
เป็นข้อพิสูจน์พุทธพจน์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เรื่องโลกธรรม 8 ประการ คือ
มีลาภได้ -ก็เสื่อมได้
มียศ -ก็เสื่อมยศได้
มีคนสรรเสริญ -มีคนนินทา
มีสุข -มีทุกข์
"ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นของคู่โลก"
เมื่อพบทุกข์ก็พยายามที่จะหาทางออก ในช่วงนั้นน้องชายแนะนำให้ไปหาคนทรงหลวงปู่สด แต่ไม่ได้คิดจะไปทำร้ายหัวหน้านะ เพียงอยากให้เค้ารักเราเท่านั้น เสียทั้งเวลาและเงินทองมากอยู่ แต่ก็ไม่พ้นทุกข์ ยังเหมือนเดิม
โดยนิสัยของผมแล้วเวลามีทุกข์ จะไม่เล่าให้ใครฟัง เพราะคิดว่าเราทุกข์คนเดียวพอแล้ว ไม่ต้องการให้คนอื่นมาทุกข์กับเราด้วย จนอยู่มาวันหนึ่งผมสุดจะทนกับความทุกข์นี้แล้ว จึงเล่าให้แม่ผมฟัง ซึ่งเป็นคำแนะนำที่มีคุณค่ากับผมมากครับ เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตจุดหนึ่งทีเดียว "แม่บอกผมว่า ลูกไปตักบาตรทุกวันนะ และกรวดน้ำให้หัวหน้านะโดยตอนกรวดน้ำก็ขอให้ด้วยบุญนี้ ขอให้หัวหน้ามีความสุข แข็งแรง มีความเจริญรุ่งเรือง" ซึ่งในวันแรกๆ ทำใจได้ยากมากครับแต่ก็ทำได้ครับ ทำไปประมาณ 1 เดือน ก็มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น ผมได้ถูกย้ายให้ไปทำงานกับบริษัทอื่น ที่เป็นบริษัทในเครือฯ วันไหนที่มาเจอหัวหน้าท่านนี้ผมสามารถยกมือไหว้ และถามไถ่เค้าได้อย่างไม่รู้สึกว่าเคยรู้สึกไม่ดีต่อกัน มันแปลกดีนะ
หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มาได้ ทำให้ผมมีความศรัทธาในเรื่องบุญ เพราะเห็นผลของการทำบุญ ทำให้ผมรักในการทำบุญ และรักในพระพุทธศาสนาที่มีคำสอนดีๆ และนำมาใช้ในการดำเนินชีวิตได้จริงๆทำให้ผมมีความสุขมากขึ้น
